شبهای یلدا

مادرانه

2011-10-25T13:02:00.000-07:00

من مردها را خیلی خوب نمی شناسم.نمی دانم چرا نشدکه بشناسمشون ,پیش نیامد, وقت نشد,نمی دانم. ولی نشد دیگر!فقط یک چیزی ازشون می دانم که ته ته همشان یه پسر بچه کوچولو هست که وقتی اون پسر کوچولو را پشت همه این مردانگی!! پیدا میکنی عاشقشان میشی!
شاید این واسه اینه که ته ته ته همه دخترها هم یک مامان هست که عاشق بچه است!

مثل مرد

2011-09-17T11:39:00.000-07:00

این کتاب فضیلتهای ناچیز را باید دوباره بخوانم.
مامان و بابا هیچ وقت نگذاشتند من اشتباه کنم.از این بچه مثبتها بودم از این داغونها!مدام میگفتند تو خیلی عاقلی خیلی فلانی خیلی...خر شدم!
بچه که باشی اگه اشتباه کنی میگن بچه است। یا میگن تقصیر مادر پدرش بوده। الان اما نمیشه تقصیررو گردن هیچکی انداخت !باید مثل مرد وایسی پاش!خب من نیستم!
صادقانه اش اینه که دلم خیلی می خواهد اشتباه کنم اما جراتش را ندارم!کاش یکی بود میشد انداخت گردنش !
دلم می خواد تا ته اشتباه برم بعد یه جوری بتونم مثل فیلمها,همه را بزنم عقب و برگردونم همون جایی که بوده . سر جای اول. انگار نه انگار!نمیشه ولی!میشه؟
تا چند سالگی میشه اشتباه کرد ؟هنوز وقت هست؟

....

2011-08-06T12:06:00.000-07:00

حوصله ام سر رفته!
کمرم درد میکنه!
دیگر پیر شدم!
دیگر بیشتر تنهایی می رم سینما!
دیگر بیشتر اسبی کار می کنم!
حوصله ام سر رفته!
بیا یه سر ببینیمت!

بدلی

2011-07-06T09:25:00.000-07:00

عشق , به نظرم یک جور رنگ است یا شاید هم روغن جلا یا از این برق ناخنهایی که آلنوش آخر لاک یک دست هم از آنها می زند که برقش بیشتر بشود.

وقتی عاشقی زندگیت رامثل قبل ادامه میدهی اگر مزخرف بوده یا نبوده مثل قبل می ماند ولی الکی فکر می کنی عوض شده یعنی شده اما فقط رنگش.یعنی پر رنگ تر شده.شاید بخاطر تستسترون باشد.نمی دانم اسم دقیقش چی چیترون است.اما دکترا می گن که اره واسه همین چی چی ترون هاست.این دکتر ها هم گاهی حرفهای به جایی می زنند.گاهی هم بی جا.

به هر حال روغن جلا زدم یه زندگیم.زندگی اسبی براق! برقش آنقدرها هم زیاد به چشم نمی آید.من همیشه دوست دارم آلنوش بعد از دو دست لاک برام رویش برق ناخن بزند.کلا از چیزهای براق خوشم می آید.رژ لب نمی زنم.همیشه برق لب می زنم.مدام از این اویزونی های براق به خودم وصل میکنم مثل کلاغ از هر برق زننده ای استقبال میکنم.مهم نیست که اصل باشه و طلا .بدل هم باشد خوب است .فقط باید برق بزند.

2011-05-10T12:35:00.001-07:00

هوس لغزیدن دارم!

2011-05-10T12:35:00.000-07:00

هوس لغزیدن دارم!

دوباره

2011-04-17T12:17:00.000-07:00

آخیش!بلاخره از فیلتر درآمد!خیلی آدم باید بدبخت وترسو باشد که اینجا را هم فیلتر کند.

نو

2010-12-06T13:08:00.000-08:00

خوب واقعا یک جای کار اشکال دارد.این را من فقط نمی گویم .خیلی وقت است که همه دارند این را میگویند اما خوب, تو هیچ جا حتی یک صندوق انتقادات و پیشنهادات هم نگذاشتی .خوب معلوم است که آب هم از آب تکان نمی خورد. دارم از مهمترین موضوع کاریت حرف می زنم !. به نظرت روش تولید آدم خیلی تصادفی و گاهی احمقانه نیست ؟به نظرت وقتش نشده که یک بار دیگر روش تولید آدم را بررسی کنی؟

برای ناشناس

2010-11-11T06:01:00.000-08:00

مجنون خیلی شانس آورد که تو این روزگار,مجنون لیلی نشد و اگرنه که با دو سه تا روانشناس و سه ,چهار تا چی چی پام می آوردنش سر عقل ومیشد مثل خودمان عاقل و دیگر اصلا هم بچه معروف نبود.

دوستی

2010-10-19T13:07:00.000-07:00

چقدردلم می خواهد mail box ام را که باز میکنم حداقل اول یکی از ایمیل هامFW نباشد.

حسرت

2010-10-09T14:15:00.000-07:00

به نظرم حسرت یکی ازبهترین بخشهای زندگی است .باید سی و چهار سالت تمام شود تا بفهمی چی میگویم.در واقع آدم بدون حسرت, نمی تواند یک آدم درست و حسابی بشود.حسرتهای من شکلهای مختلفی دارند ولی هیچکدام دردناک نیستند . شاید بعضی هاشان غمناک باشد اما مطمنم که دردناک نیستند.بعضی هاشون حتی شیرین شیرین اند.نرسیدن شیرین ,درست مثل صحنه های س.ک.سی فیلمها است .شیرینش به نرسیدن است واگرنه دیدن یک هنرپیشه لخت وسط حمام درست حس دیدن شلغم پوست کنده را دارد وسط سوپ.! .تمام حسش به این است که یواش یواش لباسها در بیاید و بعد هم سایه ای دیده شود و کات.از اینجا تازه حسرت شیرینش شروع میشود.
حسرتهای شیرینم را مثل فیلم سینمایی های محبوبم زیاد دوره میکنم .نمی دانی دیدن فیلمهای محبوبی که خودت کاتهایش را می دهی چه کیفی دارد.!

2010-09-13T11:39:00.000-07:00

دلم برای نوشتن تنگ شده.اما هیچی ندارم بنویسم!

دفترچه تلفن 2

2010-08-11T23:43:00.000-07:00

برای زیستن دو قلب لازم است
قلبی که دوست بدارد,قلبی که دوستش بدارند
قلبی که هدیه کند, قلبی که بپذیرد
قلبی که بگوید, قلبی که جواب بگوید
قلبی برای من,قلبی برای انسانی که من میخواهم
تا انسان را در کنار خود حس کنم
دریاهای چشم تو خشکیدنی است
من چشمهای زاینده می خواهم
پستانهایت ستاره های کوچک است
آن سوی ستاره من انسانی می خواهم
انسانی که مرا بگزیند
انسانی که به دست های من نگاه کند
انسانی که به دستهایش نگاه کنم
انسانی در کنار من
تا به دستهای انسانها نگاه کنیم
انسانی در کنارم ,آینه ای در کنارم
تا در او بخندم تا در او بگریم
...

شاملو(از همان دفترچه تلفن!)

دفترچه تلفن

2010-08-11T13:47:00.000-07:00

دارم دفترچه یادداشتهای قدیمیم را ورق میزنم دنبال آدرس یک دوست قدیمی که حالا مرده.آنوقتها موبایل نداشتم .دفترچه یادداشتهای سیمی داشتم که توش همه چی می نوشتم .وسط شماره تلفن های من همه چی پیدا میشود. همه زندگیم انگار اینجاست.

" دستور پخت کیک 6تخم مرغی "دلارام یادم داد.من 5 تایش را هم درست کردم یادم است اندازه آن 6تایه پف کرد
"تلفن محل کار آقای مهندس.. .." چه خنده دار" آقای مهندس!" الان دیگر اینقدر با اسم کوچیک صداشون کردم که اینطوری اصلا نمیشناسمشان.
"..استخوانهای اندام تحتانی iliaccrest,ischium,…. "
"وای یه جوریه! خدا کمک کن! داری میخندی؟ به این همه بالا پایین پریدنهام می خندی,خیلی چیزها را میدانی که ما نمی دانیم. عاقلانه و منصفانه بودن خیلی وقتها سخنه"
"می می ر می(ریز) دو سی دو"
کارمن:مجیددیه ک محمد رضا سی سی "یادم می آید کلی به این سی سی خندیدم .
"در شرقی سمت بازارچه کوچه حمام"
Shallow=کم عمق inner=inside

"3 /3/1413 با مرجان بیام نائب وزرائ ناهار بخوریم"
"4متر ابریشم خام عرض 120" آرایشگاه چهره ها ...."

"فصل اول سمینار: بارگذاری استخوان فمور"

"تو آسمونیم ,وقتی آدم میخواهد یک جا بره و بهش نمی رسه خیلی حالش گرفته میشه,طوفان همه جا هست,نمی دانم چرا همه نمی خواستند ما بریم......"
"به این شب دراز ما کسی سحر نمی دهد..."

"میدان نور.خ بهنام .موسسه مشکات دانش"

"مرتضی تهرانی: نیاوران ...."

شماره تلفن دوست رفته ام پیدا نشد.بجز دوستم خیلی چیزهای دیگر هم رفته.چه خوب که آن وقتها موبایل نداشتم

صف

2010-08-10T12:56:00.000-07:00

فکر می کنی کی نوبت ما بشود؟

آره دیگر,مردن را می گویم.

زن تر

2010-07-21T13:07:00.001-07:00

به پستهای قبلی که نگاه می کنم انگار خیلی زنانه شده..همیشه از این وبلاگهای نک و ناله ای زنانه حالم به هم می خورد
"شانه هایت را در قلبم به اشکم میکشم..."آوغ!و آخرشم که "رفتنت را باور ندارم ...."
اه اه! خدا نکند اینجا یک روز اینجوری بشود .

منصفانه اش اینکه کمی عوض شدم .صبحها حتما خط چشم میکشم و کرم ضد آفتاب.ناخنها م را هم هر 2 هفته مانیکور می کنم .نمی دانم اگر این کارها زنییت محسوب بشود دارم زن تر میشوم.. معلوم نیست؟

کتاب قصه

2010-07-19T11:13:00.000-07:00

از کوچکی عادت دارم برای خودم قصه بگویم.گاهی شبها فقط .گاهی هم کل روز.بعضیهاش را اینقدر باور کرد ه ام که جزئ خاطراتم شده.گاهی بی هیچ شکی برای دیگران هم تعریفش میکنم.گاهی باهاشون الکی گریه میکنم و گاهی کل روز را باهاشون الکی خوشم.
بچه که بودم بعد از خواندن هر قصه ای, من دختر ماجرا بودم و" او" نقش مقابل.گاهی هیتکلیف بود یا روچستر یا بابا لنگ دراز یا ماکسیم دووینتر"گاهی حتی رت باتلر!! قصه ها را از اول برای خودم و "او"سرهم میکردم .درستشان میکردم بعضی صحنه ها باید خیلی تکرار میشدند.چون قشنگ بودند پس 10 بار شاید هم 100 بار تکرارشان میکردم. بعضی را هم می ریختم دور. چون دوستشان نداشتم. از"او" هم هرچیزی راکه دوست نداشتم عوض میکردم.اگر قد کوتاه یا پیر بود جوان وقد بلند میشد.اگر کمی بد بود, تو قصه من خوب خوب میشد.بی هیچ کلنجاری همان میشد که من میخواستم .بعدها قصه های جدیدی نوشتم که" او" دیگر آدمهای واقعی اطرافم شده بود.اینبار اما هرچی عوضش میکنم اون بیرون همان قبلی باقی میماند.حالا ماکسیم دووینتر که شبها برام شعرهای عاشقانه میخواند تو کافه جلوم نشسته . ما داریم قهوه اسپرسو میخوریم .تلخه! او حتی یک کلمه شعر هم بلد نیست..تقصیر او نیست که به اندازه ماکسیم عاشق و شجاع نیست !تقصیر او نیست.او حتی فیلم "ربه کا " را هم ندیده."او"را هنوز هم تو خلوتم دوست دارم .به خودش هم گفتم ولی تو کافه نمی دانم چرامدام دعوامون میشود. ما حتی سر مدل راه رفتنمان هم با هم جرو بحث میکنیم.

من بچه ای ندارم اما چند جایی خاله و عمه هستم .قول می دهم به هیچ بچه ای کتاب قصه کادو ندهم.هیچ وقت!

...

2010-07-14T09:31:00.000-07:00

دوست داشته نشدن را تجربه نکرده بودم که کردم!
یک کم لجت میگیره, یک کم دردت می آید, یک کم تلخت می آید اما تجربه خوبی است عوضش یک کم واقعی میشی.
دوستش داشتم تجربه ام را!

کودک بودن

2010-06-27T02:52:00.000-07:00

من ایستاده ام اینجا ونمیدانی چه حال خوبی دارم.ساعتهاست که دارم یهت میخندم.به" خودم".چه کودکی بودی!

لج باز ترین کودکی که میشناسم.نه!.بیشتر کودک بودی تا لجباز..

انگار مامانت باشم .و تو مثل بچه هایی که اولین بار قاشق دست میگیرند همه سوپت را همه جا ریختی الا تو دهانت .آن وقتها باهم روی سرهم سوپ میریختیم .اما حالا من اینجا ایستاده ام و میخندم به کاسه ی سوپی که روی سرت برگرداندی. یادت هست.نمیگذاشتیم هیچ کس به ما نزدیک شود.به ما یاد بدهد.وای! چه قیافه ای داشتیم!حق به جانب.مدام داد میزدیم :"من ,من".یادت می آیدکم کم داشت باورمان میشد سوپ مال دوش گرفتن است نه خوردن؟!. اما حالا من به هردومان میخندم.وقتی یادم میاد که چه کودک لجبازی بودی!!

ما هیچ وقت نمی فهمیدیم چرا همه به ما می خندند.ما کودک بودیم .کودک بودن قابل بخشش است .نمی شود هیچ بچه ای رابخاطر ریختن سوپ رو سرش تا ابد نبخشید.حتی بخاطر شکستن کاسه هم نمیشود نبخشیدش . الان دیگرکودک بودنت برای من که مامان تو هستم خنده داراست . اما برای تو بیشترهنوز دردناک است تا هر چیز دیگری.داری میترسی .خیلی چیزی از سوپت برای خوردن نمانده!

....

2010-06-11T12:04:00.000-07:00

حتما باید 34 سالت بشود که بفهمی وقتی یکی بهت میگوید بیا زندگی کنیم یعنی چی؟!"زندگی کردن "یعنی زندگی کردن . به همین راحتی

...

2010-05-19T11:57:00.000-07:00

زندگی به طرز احمقانه ای احمقانه است .و این خیلی خوبه!

کوروش بودن

2010-04-20T11:00:00.000-07:00

من ومجید با کوروش و ژیلا همبازی بودیم.ژیلا همبازی من بود و کوروش همسن و همبازی مجید.از کوروش خوشم نمی آمد. وقتی می خواست میو های پوست کننده ات را بخورد یا اسباب بازیت را بگیرد بات مهربان بود ,میوه ها را که میخورد هلت می داد و زبان درازی میکرد..گاهی هم مو میکشید

گیر کردم بدجوری.دلم میخواست نماز بخوانم.نخواندم یاد کوروش بودم که نخواندم.

عریانی

2010-04-19T12:15:00.000-07:00

گاهی خواب می بینم لخت وسط خیابان ایستاده ام و سعی می کنم با دستهام یعضی جاها را بپو شانم.در خواب دستهام خیلی کوچکتر از بیداری اند و هیچ جا را نمی توانند بپو شا نند.همه یک جوری نگاهم میکنند انگار نگاهشان رد میشود از تنم. انگار شیشه ای باشم.حس غریبی است این ترس شیشه ای بودن .
یبدار که میشوم با ان همه لحاف و لباس خواب و ملافه که پیچیده ام دور خودم خیالم راحت می شود.
اینجا که می نویسم ....اما چیزی برای پیچیدن دور خودم ندارم. .

معلق

2010-04-19T11:37:00.000-07:00

از اولش هم آدم آویزانی بودم.آویزان کسی نه که.آویزان دنیا.شاید هم خنگ ام. خنگ شاید کلمه خوبی نباشد.عقب مانده شاید بهتر باشد.نه به نظرم همان آویزان بهترینه..اصلا هیچ وقت نفهمیدم چی میخواهم از دنیا. بعد این همه سال تازه دارم می فهم چه چیزهایی را نمی خواهم .دارم همه چیزهایی را که تو این سالها ساختم و نمی خواهمشان را خراب میکنم .خیلی کیف میدهد.می خواهم همشان را بریزم دور .آنقدر میریزم دور که هیچ چیزی راکه نخواهم دور و برم نباشد آن وقت شاید معلوم بشود چی می خواهم.

اما می ترسم از آخرش .می ترسم آخرش معلوم بشود همه آنهایی را که دور ریختم , می خواستم .آخر آدم آویزان که تکلیفش با خودش معلوم نیست.

روز نو

2010-03-17T13:54:00.000-07:00

وقت کم است.خیلی کارها باید بکنم.امسال که ایستاده بودم بی هیچ تغییری .اما حالا باید برم . اول از همه باید عاشق بشوم .باید زیاد ببوسم.باید زیاد در آغوش بکشم . خیلی وقتی نمانده.

اتوبان

2010-02-24T09:39:00.000-08:00

نمی دانم چرا مردها فکر میکنند اگر موقع رد شدن از خیابان ,خودشان سمتی بایستند که ماشینها می آیند وتو در پناه , توحتما باید باورت بشود که همه زندگی هم می توانند ازت مراقبت کنند.

....

2010-02-18T13:17:00.000-08:00

آره دیگر !هر جوری حساب میکنم میبینم دیگر کسی نمانده که نصیحتم نکرده باشد

.....

2010-02-13T04:30:00.000-08:00

برای آنچه که دوستش داری

از جان باید گذشت

بعد می ماند زندگی

و آنچه که دوستش داشتی.

شمس لنگرودی

وصف حال

2010-02-07T11:16:00.000-08:00

میترسم از عشق

از عشق می ترسم

این شعرهای عاشقانه که مینویسم

سوت زدن کودک است در تاریکی

شهاب مقربین –نگاه نو شماره 83 پائیز88

آرزو

2010-02-03T12:53:00.000-08:00

داشتم به این فکر میکردم که چقدر دلم یک آدمی را میخواهد که خیلی بفهمدم.بیآنکه بخواهم بهش توضیحی بدهم. آز آن آدمها که دلت میخواهد ته ته وجودت را بهش نشان بدهی .از آنها که مطمئنی مسخره ات نمیکنند حتی اگر آن ته ته هیچی نباشد .

حال

2010-01-22T08:18:00.000-08:00

بعضی ها انگار ذاتا راننده اند.یک جوری میرانند که انگار مادرزادی بلد بوده اند.سریع و بی نقص وامن .عوضش بعضی ها هم صد جلسه تعلیم رانندگی میرند,.دویست تا معلم عوض میکنند,صد جور ماشین عوض میکنند,دنده اتومات,فرمان هیدرولیک ....آخرش هم استارت که میزند در جا خاموش میکند.

درست مثل زندگی کردن .بعضی ها ذاتا اهل زندگی کردن هستند با زندگیشان حال میکنند.حتی اگر پیکان باشد.

انتخاب

2010-01-22T07:59:00.000-08:00

نمیدانم کی برای اولین بار خانواده را اینجوری تعریف کرد که الان هست.شاید هرکی اینکار را کرده از روی حیوانات این برداشت را داشته.ولی خب ما ها یک کمی با حیوانها فرق داریم پس شاید بشود تعریف دیگری براش کرد.

....

2010-01-18T12:24:00.000-08:00

من بچه ای ندارم.فکر هم نکنم هیچ وقت داشته باشم.ولی هرکی دارد بهتراست بهش یاد بدهد که آرزوهاش خیلی خیلی بزرگ باشند.هرچی بزرگتر و نرسیدنی بهتر.یک جوری که تا آخر عمرش مثلا شصت ,هفتاد سالگی هم بهش نرسد.اینطوری خیلی بهتره.خیلی بهتر .

.....

2010-01-10T11:23:00.000-08:00

-به نظرم زیادی حواست به منه.

-منظورت چیه؟

-منظورم اینه که زیادی هوای من را داری.همیشه ,همه جا

-یعنی واست پارتی بازی میکنم؟

-آره .مطمئنم.

- خب. حالا یعنی تو ناراحتی؟

-نه اصلا.در واقع اصلا.فقط می ماند مسئله عدالت تو...

-خب آنها را هم که خودت از روز اول برام ساختی.

-خب پس... دیگه مشکلی نیست.

....

2010-01-07T12:13:00.000-08:00

دلم یک دنیای دیگر میخواهد.اینجا داره حوصله ام سر میرود.

عادت

2010-01-01T08:29:00.000-08:00

خوبیش این است که آدم به همه چیز عادت میکند.همانقدر که به بودن. به نبودن.

میرزا قاسمی

2009-12-18T07:34:00.000-08:00

در را به آرامی بست .دستگیره را آرام بالا آورد و همینطور نگه داشت.انگاردستش دور دستگیره قفل شده بود.چنان سفت و بی اختیار .انگار دستگیره دست او را گرفته و ول نمی کند.از جلوی در جم نمی خورد.مبهوت بود. باید به جایی خیره میشد .به تابلوی روبروزل زد.نوشته شده بود"در اتاق انتظار در خصوص بیماری خود با دیگران صحبت نکنید".فکر کرد اصلا دلش نخواسته با کسی صحبت کند چه داخل اتاق چه بیرون.کف دستش دیگر خیس خیس بود و دستگیره داشت کم کم از زیر دستش لیز میخورد.نگاهش رااز تابلو که برداشت .فهمید مدتی است همه آدمهای اتاق انتظار نگاهش میکنند.لبخند زد.به همه.در واقع یک لبخند بزرگ زد جوری که همه ببینند.حالا دیگر دستگیره را ول کرده بود.

توی ماشینش نشست .فکر کرد بقیه آدمها این جور مواقع چه کار میکنند؟به هر حال او کار خاصی به ذهنش نمیرسید.وقتی دکتر گفت 6 ماه به نظرش اصلا کوتاه یا بلند نرسید.به نظرش کاملا اندازه بود.2 ماه دیگر تولد مریم بود.کلاس زبان این ترمش هم تا آخر ماه بعد تمام میشد.نقشه های پروزه خارک راهم تا چها رماه بعد باید به سایت میفرستاد.انگار دو ماه هم اضافی بود!خب می توانست برود طرفی جایی.کجا مثلا؟جای خاصی پیدا نکرد .....آها

دفتر یادداشت آبیش را در آورد و نوشت که یادم باشد تا شش ماه آینده چند بار بروم آن رستوران شمالی و میرزا قاسمی بخورم.بعد هم یک ستاره بزرگ زد جلویش.مثل ستاره هایی که مبصرها روی تخته سیاه برایش می گذاشتند.بس که همیشه دست به سینه می نشست.

کرم پودر

2009-12-18T06:22:00.000-08:00

دیگر این کرم های قبلی از پس این چروکها بر نمیآیند.رفتم از این کرمهای ماتیکی مات کننده خریده ام.فروشنده اش نیم ساعتی در مزایاش سخنرانی کرد .از این که معلوم نبود چند سالشه ,پیدا بود که کرم لاپوشانی خوبی است.خودش هر روز صبح از همین ها میزد.

آن صبحهایی که حتی صورتم را نمی شستم گذشت .حالا دست کم نیم ساعتی باید جلوی آینه این چین و چروکها را محو کنم تا بشود نگاهم کرد.انصافا کرم خوبی است.قبلترها حتی آینه هم تو کیفم پیدا نمیشد چه برسد به کرم پودر وپنکک. اما حالااگر کیف هم نبرم این کرم را تو جیب شلوارم جا میدهم.از هر چیزی حیاتی تر است.مثل آن وقتها که بی ساعت مچی زنده نمی ماندم.اما الان سالهاست ساعت مچی نمی بندم .فقط همین کرم کافی است.

دویدن

2009-11-14T11:06:00.000-08:00

داریم میدویم.من, تو .همه .پاهای همدیگر را لگد می کنیم.به هم تنه میزنیم.همه هم می دانیم آن جلو خبری نیست .اما می دویم.وقتی من داشتم بات حرف میزدم عقب ماندی .وقتی رسیدی.دیگر حرفهام تمام شده بود. وقتی تو حرف میزدی آنقدر پاهام درد میکرد که نفهمیدم چی میگی.من میخواهم بشینم .همین وسط.تو هم بشین .به خدا خبری نیست آن جلو ها.

.....

2009-11-09T12:31:00.000-08:00

برنارد شاو میگه:

بهترین راه مبارزه با وسوسه آن که بهش تن بدی.

ساخت چین

2009-11-02T12:09:00.000-08:00

وقتی دفتر صورتی را میخرید هیچ وقت فکر نمیکرد روزی توی آن بنویسد "زندگیمان"
دفتر صورتی را از مغازه کادو فروشی سر پاساز خریده بود.یک دفتر صورتی بود با یک عالم قلب تو صفحه هاش.تو هر صفحه یکجور.قلبی که میخندید.قلبی که بوس میفرستاد.قلبی که پاپیون زده بود...همه این کاغذهای قلب دار را چسبانده بودند روی یک چوب صورتی قلبی وپشت چوب هم یک اهن ربا بود که میتوانستی بچسبانیش به در یخچال .او هم همین کاررا کرد.یک خودکار صورتی با بدنه قلب قلبی هم با یک نخ صورتی به دفتر وصل بود که حالا روی بدنه یخچال تاب میخورد و روی در خط میانداخت.موقع خریدنش به مارکش نگاه کرد. ساخت چین . پس بنجل بود! به همین زودیها نخ و خودکار کنده میشد و دفتر برگ برگ.اما خریدش.

اوائل واسه هم چیز میز مینوشتند توش
-هزار تا ماچ
-خوشگله نگفته بودم عاشقتم
-دیشب ماه بودی
-پیرهن آبیه خیلی بهت می آید کاش یقه اش باز تر بود
-تولدت مبارک عشقم
-خره میخواهمت
-لباتو بیار جلو ماچ ماچ
صبح هر کی زودتر پامیشد واسه اون یکی, یک چیزی مینوشت.عصرها و شبها هم میتوانستند بنویسند.مهم این بود که زود بفهمی که یک چیزی واست آنجا نوشته شده.

بعدها چیزهای دیگری مینوشتند :
عزیزم ! عصر خودم میایم دنبالت
شام نپزی .مهمون منی امشب
چی دوست داری برات بخرم ؟

یک کمی بعد:

-مامان زنگ زد .یک زنگ بزن بهشان
-وقت دکتر یادت نره
-شب خونه شادیانها دعوتیم .7 اینجا باش.
-لباس من از خشکشوی .یادت نره

دیگر کسی عجله ای برای دیدن برگه های قلب دار نداشت .آخرفقط لیست خرید شده بود. فقط چیزهایی را آنجا می نوشتند که احتیاج داشتند .
-کاهو نیم کیلو
-سه تا خامه شکلاتی
-چیپس خلالی .فقط مزمز
-
..
.
.
.
و چند وقت بعد, فقط چیزهایی را که تمام شده بود آنجا لیست میکردند.

بد خیلی بد!

2009-10-26T13:48:00.000-07:00

بد است که به اینجا رسیدم.قبلش فکر میکردم کار فوق العاده ای باشد.نوشتن را میگویم.الان فکر میکنم بیشترشبیه دستشویی کردن است.وقتی مینویسی و اونی که تو کله ات ول ول میخورد را میریزی بیرون شبیه احساس موقعی ست که بلند میشی و داری سیفون را میکشی...

راهش این نیست.اشتباهی آمدم .دلم یک چیز فوق العاده میخواهد.

.....

2009-10-23T12:24:00.000-07:00

امروز یک آقایی تو تلویزیون میگفت آدمها به سه چیز برای زندگی نیاز دارند.

هوا, آب و توجه

این بهترین جمله ای بود که تو این سالها از تلویزیون شنیده بودم

.....

2009-10-20T13:06:00.000-07:00

این شعر را الان خواندم :مال پابلو نرودا:

بدان که دوستت ندارم و دوستت دارم

چراکه زندگی دو چهره ایست,

و کلام ,بال سکوتی است,

درون آتشی نیمه سرد.

من برای آغاز دوست داشتن ات ,دوستت دارم,

برای آغازی نو تا ابد

و برای آنکه هرگز دست از دوست داشتن ات برندارم:

از این روست که هنوز دوستت ندارم,

دوستت دارم و دوستت ندارم,انگار که میان

دو دست ام کلیدهای نیک بختی گرفته باشم

وشوربختی سرنوشتی مبهم.

برای دوست داشتن ات,عشق من را دو هستی است.

هم این که دوستت دارم آن دم که دوستت ندارم

وهم این که دوستت دارم آن دم که دوستت دارم.

قشنگ بود نه؟

قلب

2009-09-25T12:27:00.000-07:00

پیش ترها یک قلب داشت.یک قلب بزرگ و روشن و تپنده.آنقدر روشن بود که از زیر لباسهایش هم برقش دیده میشد و صدای تپشش تا چند خانه آنطرف تر می رفت.همه میگفتند مواظب قلبت باشی.به این زیبایی و روشنی می دزدندش.

رفت و یک قفس کوچک چوبی سفارش داد.فکر کرد اگر سفارش بدهد بهتر است تا یکی آماده بخرد حداقل آنکه اندازه قلبش میسازند.بعد قلب را گذاشت داخل آن .حالا کمتر دیده میشد اما هنوز نورش از لای چوبها بیرون میزد.باز گفتند تو گناه داری با این قلب نازک و درخشان .قفس های چوبی زود میشکنند.باید بیشتر مواظبش باشی.رفت که آهنگر برایش جعبه آهنی بسازد که ساخت.حالا دیگر هیچ نوری بیرون نمی آمد .اما صدایش و گرمایش از آهن رد میشد.باز گفتند بیشتر مواظب این قلب باش.

رفت و گشت وآن دورها زیر زمین سرد و تاریکی را پیدا کرد .همه پنجره ها را بست حتی همه درزها را هم پوشاند.

بعد قلبش را گذاشت ته جعبه آهنی و جعبه را گذاشت ته زیر زمین سرد.

دیگرحتی خود او هم نه صدایی میشنید نه گرمایی را حس میکرد و نه نوری را.

قلبش دیگر در امان بود.

حالا ..این روزها مدام سردش است و آدمهایی را میبیند که چیزی تپنده در سینه دارند.که اوحتی اسمش را هم نمی داند.

نسل من

2009-08-07T01:52:00.000-07:00

بیچاره نسل من

بیچاره همه نسلها

استامینوفن

2009-06-15T23:55:00.000-07:00

امشب مجبورم 2تا استامینو فن کدئین بخورم.هنوز صدا می آید از بیرون و من حتما باید خودم را خواب کنم.همین چند ساعت پیش تصمیم گرفتم بقیه عمرم خودم را خوب خواب کنم.یادم باشد فردا سر راهم اول وقت چند بسته استامینوفن کدئین بخرم.

شبهای روشن

2009-05-08T11:02:00.000-07:00

من وقتی خیلی خوشحالم شبهای روشن* را میبینم

من وفتی خیلی غمگینم هم شبهای روشن* را میبینم.

امشب هم دیدمش.

*فیلم شبهای روشن.کارگردان فرزاد موئتمن

دل تنگ

2009-05-08T11:00:00.000-07:00

دیدی بعضی وقتها آدم کلا" دل تنگ میشه ؟ برای همه چیز؟ برای همه کس.؟

....

2009-04-24T12:22:00.000-07:00

من شعر* بلد نیستم بگویم .در واقع علاقه ای هم به گفتنش ندارم. فقط خواندن خوبهاش را دوست دارم .حالا هم دارم اینجا بلند بلندچندتایی را می خوانم.بیشتر برای مرجان که دلم براش خیلی تنگ شده:

سلام

به آفتاب سلام
که باز میشود آهسته بر دریچه صبح
به شیر آب سلام
که چکه چکه سخن می گوید
و حوض می شنود
به التهاب سلام
که صبح زود مرا مست میکند
به بوی تازه نان
عمران صلاحی

لباسهای کودکی

آن روزها, مادر
در یک تشت پر آب
با کمی صابون و
چند تکه لباس
خورشید را می شست

آن روزها
همه لباسهای من
بوی آفتاب می داد

واهه آرمن

*نقل از مجله شوکران

درخت من

2009-04-22T09:56:00.000-07:00

من یک درخت دارم . تو خیابان بیزن.یک بید مجنون.تو حیاط یک خانه قدیمی .مهم نیست که تو خانه آنهاست.مال من است.چون فکر نمی کنم آدمهای آن خانه اندازه من دوستش داشته باشند وبهش فکر کنند و هر روز اینقدر نگاهش کنند. فکر کنم من دیگر از همه بهترمی دانم کی نوک شاخه هاش تج می زند , بلند ترین شاخه اش تا کجا ی زمین می رسد.و تنه اش چند تا بر جستگی دارد و.....
آدمهای دنیای من, مثل درختم حتما مال من نیستند ,وحتما در کنارم .جایی هستند برای خودشان. ولی خوشحال و راضی و همین برای من کافی.

پوست پفک

2009-04-22T09:25:00.000-07:00

بچه که بودم بزرگترین لذت خوردن پفک ,خوردن خرده های تهش بود که لای پرس پلاستیکی پوستش گیر میکرد.آنوقت باید با حتیاط وارونه اش میکردی و مراقب میبودی که پاره نشود تا هیچیش را از دست ندهی .

وحالا

چه لذت بخش, که با روح آدمها همین کار را بکنی.وارونه شان کنی ....رسیدن به خرد ه ها. !

فرهاد

2009-04-16T12:07:00.000-07:00

آخرین عاشقی که میشناختم چند سالی هست که مرده!فکرنمیکردم دیگر کسی پیدا شود بین این همه برج و سانتافه هوس کوه کنی داشته باشد.یک چیزی توی دنیا کم است ومدام هم دارد کم و کمتر میشود.شاید اگر اواین بارتیشه اش را بزندچشمه ای نو سر باز کند

تمرین(زندگی

2009-04-14T13:04:00.000-07:00

جلوی بیمارستان چه ترافیکی بود. انگار هر وقت عجله داری همه عالم می خواهند که دیر برسی.تقریبا از گریه داشت بی حال می شد.دستش را گرفته بودم و فشار میدادم که کمی گرم بشود.فشارش افتاده بود. یک آن جمعیت دوره گردها پیدایشان شد.انگار که مد شده باشد همه دورگردها هلیکوپتر پلاستیکی می فروختند که یک طناب داشت و میکشیدندش. ملخها یش می چرخید . بالا میرفت و بعد توی هوا میگرفتندش .متصل با هلیکوپتر هاشان رد میشدند از لابه لای ماشینها. می پراندند و دوباره میگرفتند و چراغ هم همچنان قرمز.آرام که میگرفت از گریه, چند ثانیه بیشتر طول نمی کشید و دوباره شروع میکرد.بیچاره بچه بزرگش فقط 17 سالش بود.هلیکوپتری ها که رد شدند گلفروش ها با دسته غنچه های رز پیدایشان شد. از آن دسته غنچه رزهایی که واقعا غنچه نیستند و گلهای بالغی هستند که گلبرگهای پیرشان را کنده اند. پشت سرگل فروشها, سوت فروشها ولنگ فروشها می آمدند.به طرز عجیبی زمان کش می آمدو مامثل فیلمهای بیضایی وسط آدمهایی غریب با حرکات عجیب گیر کرده بودیم .یکی سوتی شکل عینک روی دماغی بزرگ می فروخت که هر بار سوت می کشید دو تا سبیل خنده دار از چپ و راست بیرون میزد.شانه هایش را آرام ماساز می دادم پنجره را دادم پایین تا هوای تازه نفسش را که رفته بود از شدت گریه بر گرداند.پسرک دسته گل را تا نیمه آورد توی ماشین به اصرار که قیمتش نصف شده.مدام حاج خانم صدایم میکرد .یا باید دعوا میکردم یا شیشه را بالا میدادم.شیشه را کشیدم بالا و دستمال دیگری دادم دستش.چراغ همچنان قرمز بود .و سبیلهای مردسوت فروش به چپ و راست می رفت .او گریه می کرد ومن به آوردن مانتوی مشکیم از خشکشویی فکر میکردم .

....

2009-04-06T12:32:00.000-07:00

دارم کم کم به این نتیجه می رسم که آدمها زیاد با گوسفندها فرقی ندارد شاید تنوع بیشتری دارند از انواع گوشتی ,مرینوس,....آره خب !تنوعشان کمی بیشتر است اما درست مثل آنها قابل پیش بینی هستند اینکه در بهار جفتگیری میکنند یا میتوانند در نبود علف همه جور زباله ای بخورند وزنده بمانندو......بیچاره گوسفند فقط اسمش بد در رفته.

یک اتفاق جدید

2009-04-06T12:16:00.000-07:00

دارم به این فکر میکنم که مثلا اگر فردا که از سر کار بر میگردم تصادف کنم و بمیرم چه میشود
فکرش را بکن همه چیز می ایستد! ازاینکه می خواستم برای فردا وقت عکاسی بگیرم تااااااااااااااااااا اینکه میخواستم کافی شاپ بزنم , نویسنده بشوم مهم تر اینکه قرار بود یک تغییر بزرگ کنم .یک تغییر برای خودم ولی همه چیزمیاستد.
الان دیگر همه می توانند بروند کشو پایین تختم را باز کنند. همه دفتر خاطراتم آنجاست مال همه این سالها .دیگر دست من نیست که نگزارم بخوانند.مزخرف اند اما می خوانند و البته آه میکشند!شاید هم بخندند.خدا کند که بخندند. کاش کسی به عالمش هم نیاید که من نیستم .قلبم میگیرد از اینکه فکر کنم آنهایی که دوستشان دارم غصه میخورند.

گفته بودم اعلامیه ام عکس دار باشد .نمی دانم چرا برای خانمها عکس چاپ نمی کنند ولی من اعلامیه عکس دار می خواهم .
چه سالی شد!
تازه من فکر میکردم امسال سال فوق العاده ای باید باشد.پر از اتفاقهای جدید.

گیجی

2009-03-05T11:46:00.000-08:00

مدتها فکر میکردم به اینکه زندگی واسه چی بوجودآمده و ما ها واسه چی هستیم ؟در واقع سوالم خیلی هم فلسفی نبود چون سوالهای مهم فلسفی ام راخودم سالها قبل تو امتحانهای دینی دبستان در یک خط توضیح داده بودم و 2 نمره اش هم سالها بود که خرج شده بود .اصلش اینه که یک روز صبح از خواب که بیدار شدم, دیدم که انگار هیچی از زندگیم نمیدانم .یکی تو کله ام گفت داری چیکار میکنی با خودت و زندگیت ؟سالها این صدا این حرف را میزد اما من هر باریا براش جوابهای مستدلی! داشتم یا زود فراموشش میکردم اما اینبار یکجوری گفت که نمیشد فراموش کرد
.به خودم و به همه آدمهای دورو ورم نگاه کردم .انگار که همه عالم میدانستند از زندگیشان چی میخواهند و من انگار وسط میدان انقلاب هاج و واج ایستاده بودم توی خط ویزه .احساس وحشتناکی بود.!
.
.
.
.
.
خوب مجبور شدم خیلی بگردم خیلی چیزها را پیدا کردم که بعد دیدم بدلی اند..اما حالا انگار که می دانم اصلیه چیه !
بلاخره پیدا شد.البته اتوبوسهای زیادی از رویم رد شدند. هنوز جای لاستیک بعضیهاشان رو صورتمه!!.

سیفون

2009-02-17T12:28:00.000-08:00

دستشویی شرکت از همه آدمهای شرکت من را بیشتر می شناسد.آنجا نه کسی گریه ات را میبیند و نه اینکه وقتی داری از خوشحالی مثل بچه های سه ساله بالاو پایین می پری . تازه هر وقت هق هق ات دیدی داره زیادی بلند میشود می توانی سیفون را هم محکم بکشی..

ابعاد

2009-01-21T10:11:00.000-08:00

.فکر نمیکردم هیچ وقت دنیا بتوانند برایم آنقدربزرگ , سخت و غیر قابل تحمل بشود, که ندانم بقیه عمرم را چطوری باید تمام کنم .ولی یک روز از خواب بیدار شدم و دیدم که شده .
.
.
.
وحالا که به آن روزها نگاه میکنم باورم نمیشود من چطور توانستم آنقدر کوچک,ضعیف و شکننده بشوم.

تمرین 4

2009-01-18T13:22:00.000-08:00

زود رسیدم.ایستادن جلوی مرکز خرید خیلی جالب نبود.مجبور شدم الکی یک دوری تو طبقه پائین بزنم. وای باز این مزدک هم اینجاست !حتی اگر سه سال یکبار به اینجا سر بزنی میبینیش.مجبور شدم بروم طبقه بالا ,خوشم نمیاد باهاش سلام علیک کنم.
بلاخره آمد.با هم دست ندادیم .آخرین بار فقط نوک انگشتهایم را گرفته بود, مثل گرفتن دستمال کاغذی استفاده شده که داری میاندازیش تو سطل آشغال .
سر یک میز چهار نفره نشستیم من روی صندلی اول نشستم و او روی دومی اینجوری مستقیم روبروی هم نبودیم . چهار نفر میز جلویی کاملا از جای من دیده میشدند.گفتم تا نه و نیم باید برگردم .گفتم چی میخوری ؟گفت هرچی میخوری دوتا سفارش بده.
پشت میز جلویی دوتا خانم و دوتا آقا نشسته بودند . چهارتایی یک نفس سیگار میکشیدند .با آتش قبلی ,بعدی را روشن میکردند.یکی از مردها میانسال بود ولی موهایش کاملا سفید بود. به نظر میرسید تازه از فرنگ آمده ,وسط حرفهاش کلمات انگلیسی جابجا شنیده میشد.
گفتم :اگر میدانستم امروز میبینمت ,میرا را میاوردم که بخوانی .گفت :خوب برام بخر که بخوانم.خانمی که مسن تر بود و موهاش را قرمز کرده بود, دود سیگار را به آرامی بیرون داد.گفتم اتفاقا وقتی میخریدمش یادم بود که بهت بدهم بخوانیش .گفت پس فرض کن خواندم.
من تقریبا بیشتر کیک شکلاتیم را خورده بودم و او هنوز به کیکش دست نزده بود.پسر جوانتر میز روبرویی بلند شد چیزی از روی پیشخوان برداشت و دوباره برگشت پشت میزشان.بلند قد بود و بور.

گفت قصه مثل گوسفند می ماند باید سلاخی اش کرد.بیرحمانه .دستش دور لیوان چایی بود .همان زخم هم روی دستش بود .یک بار گفته بود حساسیت پوستی است .یک حساسیت عصبی.به نظرم رسید زخم بهتر از قبل شده است .
موبایل خانم مو قرمززنگ خورد ,انگار مادرش بود و ازش سراغ میگرفت که کجاست و او هم توضیح میداد.چقدر عجیب! حدودا چهل ساله به نظر میرسید ولی داشت توضیح میداد.
روی لیوان چایی , آرم لیپتون مارک شده بود.حالا لیوانم هم نصفه بود.گفت قصه را که برای خواهر زاده هایم خواندم هردو گریه کردند .آنوقت فهمیدم که قصه خوبی درآمده.
میز روبرویی دوباره سیگارهای جدید را آتش زده بودند.دختر جوان روبرویی هیچ حرفی نمیزد و عکس العملی هم به حرف آن سه تا نشان نمی داد.تنها کاری که میکرد با دقت و حوصله سیگار می کشید و با نگاه دودش را دنبال میکرد.انگار فقط برای اینکار اینجا آمده بود.
گفتم دارم خفه میشوم از دود .برویم بیرون.کیف قهوه ایش را گذاشت رو میز .معلوم بود کیف دارد چیزی بیشتر از معمول را حمل میکند.گفت مال تو اند.
بلند شدیم. حالا کیف داشت نفس میکشید. گفت برای تمرین ,ماجرای میز پشتی ها را بنویس.تمرین کن و بعد بیاندازش دور.گفتم ولی میدهم تو بخوانی.

غیرقابل اندازه گیری

2009-01-18T13:18:00.000-08:00

چیزهای غیر قابل اندازه گیری گیجم می کنند.مثلا کی میداند مجنون لیلی را بیشتر دوست داشته یا بابای من مامانم را؟.کاش میشد فهمید!آنوقت چقدر همه چیز بهتر بود.

اولین بار که آدم و حوا رنگ نارنجی را دیدند چه حسی داشتند ؟ حس نارنجیت احتمالا

2009-01-14T11:31:00.000-08:00

نمی دانم تا حالا با حسی روبرو شدی که نه تا حالا حسش کرده بودی نه جایی خواندیش نه از کسی شنیدی ,هیچی بی هیچ نشانی آمد ه سراغت ,مغزت همه جا را میگردد دنبال مشابهت با یک چیز قبلی و پیدا نمیکند آنوقت است که همه چیز میاستد از گنگی.زمان می ایستد, قلبت میاستد ,روحت حتی .
این ها را من دیشب گذراندم اسمش را میگذارم حس نارنجیت.
حس کردم چیزی مثل یک آینه قدی, بلندتر از خودم و پر نورتر از خورشید به یک آن شکست. برخلاف تصورم پشتش تاریک نبود خلا سفیدی بود و سبکی.گیج بودم فقط اشکهایم بودند که انگار می دانستند که باید چکار کنند.غمگین نبودم شاد هم نبودم. چیز دیگری بودم !
من 33 سالم است . وقی زندگی ام را نگاه میکنم بیشتر از 3-4 سال آن را یادم نمی اید. بقیه اش یا خواب بودم یا غذا میخوردم یا جبر و ترمودینامیک میخواندم یا چهار خونه نگاه میکردم یا نقشه درست میکردم!.کل زندگیم چند تا تصویر,چندتا جمله, چند تا آدم, چند تا کتاب وچند تا حس است که جمعشان بزنی میشود 4-3 سال .
دیشب به زندگیم چند لحظه ای اضافه شد.

شهر کتاب

2009-01-14T11:22:00.000-08:00

دیروز رفتم شهر کتاب .یکی از بهترین جاهای دنیای من است.قبلا ها که هنوز تو ونک باز نشده بود پاتوقم انقلاب بود و انتشارات هاشمی.یک روزهایی صبح که از خواب بیدار میشدم ناخودآگاه ساعت 10 به جای شرکت تو انقلاب بودم داشتم کتاب ورق میزدم .گاهی کتاب ها را فقط بو میکنم .حالم را خوب میکند.روزهای خیلی شاد و خیلی غمگینم را آنجا گذراندم و همیشه حالم را خوب کرده.
دیروزکه رفتم شهر کتاب برای اولین بار تو این همه بار که اسم آدمها را روی قفسه کتابها شان دیده بودم دلم خواست یک روزی اسم من هم یک جایی روی آن قفسه ها باشد.نمی دانم چرا, اما دلم خواست.

زن بودن

2009-01-14T10:49:00.000-08:00

من و نازی قرار گذاشتیم که از این به بعد دیگر زن باشیم!هر روز به هم اس ام اس میزنیم که یادت نره زن باشی.یادت نره که زندگی کنی.

2008-10-07T13:11:00.000-07:00

آهای ! ما میخواهیم پیاده شویم .سرم گیج رفت بس که دور خودم چرخیدم ,یکی این لعنتی را نگهداره

تمرین 3(...)

2008-08-21T11:44:00.000-07:00

من یک آدم معمولی هستم, یک آدم کاملا معمولی .
سالهای سال فکر میکردم ادم فوق العاده ای هستم .یک ادم خاص که با دیگران فرق های عمده ای دارد و اینکه حتما باید کاری برای خودم و بشریت ! انجام دهم.بعد یک روز برگشتم و به زندگیم نگاه کردم ,زندگی من کاملا شبیه به همه آدم معمولی ها بود و شاید خیلی هم معمولی تر ! فقط فرق من با دیگران معمولی این بود که آنها از زندگی معمولیشان راضی و خشنود بودند و من از زندگی معمولیم ناراضی.
: خوب باید از زندگی لذت برد پس

(تمرین 2(دوست

2008-07-27T13:15:00.001-07:00

شاید فقط برای همین باشد.یک آدم که بااو بیای بیرون و بروی پیتزا در ب درشام بخوری.
خانمهای میز بغلی دارند پشت سر رئیسشان غرغر میکنند.گارسون با نگاه تحقیر آمیزی برایم سفارش گرفت .به نظر تنهایی پیتزا خوردن گناه زشتی است..الان پیاده ا م کرد.بیخودی چرخیدیم.
با اینکه همان اول گفت که میخواهد واقعا همه چیز تمام شود ,نمی دانم چرا ,یکساعتی الکی توی این ترافیک چرخیدیم.خوب شد اتفاقی جلوی این پیتزا فروشی پیاده ا م کرد ,داشتم غش میکردم .سرم چرا یکهو درد گرفته بود؟.چیز غیر منتظره ای که نشنیدم.انگار شنیدن چیزهای منتظره هم سر درد می آورد. این اولین بار یست که تنها می آیم رستوران,قبل تر ها فقط تنها سینما می رفتم .سینما تاریک است و صندلی هایش به هم چسبیده اند. آدمهای توی سینما را که نگاه میکنی نمی فهمی اینها که کنار هم نشسته اند با هم اند یا آدمهای جدایی هستند. تازه مجبورهم نیستی نگاه تحقیر آمیز گارسون ها را تحمل کنی. توی سینما آدمهای روبرویت اصلا تو را نمی بینند و اصلا مجبور نیستی اشکهایت را پنهان کنی. خب دیگر این دور و بر سینمایی نبود. دلم پیتزا نمی خواست مجبور شدم سفارش بدهم .دلم فقط یک صندلی می خواست که رویش بنشینم .

تمرین

2008-07-20T05:04:00.000-07:00

از آن جا که دارم میروم کلاس مثلا قصه نویسی تمرینهای کلاسم را میگزارم اینجا.

کافی شاپ

گوشی را که برداشت, گذاشت بین شانه و صورتش و با هر دو دست شروع کرد به ورق زدن دفترچه. بوق آزاد حالا به ممتد تبدیل شده بود. این کلافه ترش میکرد.چشمهاش تو دفتر دو دو میزد و دندانهاش پوست لب پایینی را میجوید.بلاخره چشمها روی شماره ای متوقف شد.
:سلام
آره خودمم.مامان گوشیم را ازم گرفته. تو خوبی؟
سعی میکرد عجله اش را از رسیدن به اصل مطلب با کشیدن حروف آخر کلماتش پنهان کند.
:میتوانی بیای بریم کافی شاپی, جایی؟
:همین طوری
:خب آن که آره تنگ شده.
:اخمهاش تو هم رفت دوباره لبهاش را به دندون کشید.
باشه خب پس هر وقت تو توانستی
:نه نه خواهش میکنم.
دستها دوباره مشغول شدند:
ببخشید الهام جون هست؟
دستها دوباره ورق زد ند.
الو سعید .سلام خوبی؟
خوبه دیگه مارا نمی شناسی.
میشه امروز ببینمت؟
مثلا 1 ساعت دیگه.
اوه!کجایی مگه؟
تو که تا 11 شب هم نمی رسی تهران.
با عصبانیت موهاش را از پیشانیش کنار زدگوشی را با بی حوصلگی جابجا کرد.کلمات آخر را بی سر و ته ادا کرد. ذهنش دنبال شماره کسی بود.
پاهاش را روی صندلی جابجا کرد و شماره را گرفت.صداش را صاف کرد.
دامنش را روی پاهاش جوری مرتب کرد که انگار از پشت تلفن دارند نگاهش میکنند.
سعی کرد پاهاش را نگذارد تاب بخورند.همه اینکار ها را قبل از اینکه طرف مقابل گوشی را بردارد انجام داد.
سلام
آره که منم
خب دیگه !بلاخره تو بردی.
میای ؟ .نزدیک خانه مان است.
نه .الان بیا.من آلان میخواهم ببینمت.
من 20 دقیقه دیگر آنجام.
مهم نبود که چی بپوشد .فقط چند بار زیپ کنار کیفش را باز کرد تویش را با دقت نگاه کرد و دوباره بست. وقتی جلوی آینه ایستاد
از روی کیف برجستگی جیب را لمس کرد .مضطرب شد.زیپ را با عجله باز کرد ونفسی کشید.
در را که برایش باز کرد ,دنبال جای بهتری نگشت اولین میز خالی را انتخاب کرد.نشست و دستش را داخل کیفش برد .گفته بود چیزی نمی خورد اما مرد قهوه برایش سفارش داد.دستی که داخل کیف بود چیزی را لمس میکرد که ارتعاش خوش لمس تا کمر دختر بالا می رفت و دختر را میلرزاند.پسر با حرارت چیزی را تعریف میکرد و دست دیگر دختر را که مثل یک تیکه چوب بی حالت روی میز افتاده بود میفشارد.بلاخره دختردست توی کیف را بیرون اورد. مالبرو نازک و بلندی لای انگشتهای کوچکش گیر کرده بود سیگار را روی میز گذاشت با عجله زیپ کنار کیفش را باز کرد برای اینکار به دست دیگرش احتیاج داشت به سرعت انگشتانش را از دست مرد بیرون کشیدبدون عذر خواهی یا حتی لبخندی . فندک را پیدا کرد سیگار را به لب گذاشت دست دیگر را حائل شعله کرد پک عمیقی زد و گذاشت تمام بدنش که مور مور میشد شل شود و به آرامی به پشتی صندلی تکیه داد.پسر ساکت شده بود چون داشت فنجان قهوه را سر میکشید.دختر سیگار بعدی را روشن کرد دستش را روی میز گذاشت .پسر چیز جدیدی را داشت تعریف میکردو دختر به جایی وسط پیشانی پسر خیره مانده بود و دو دو چشمهایش آرام آرام کمتر میشد .سیگار بعدی را که با آتش قبلی روشن کرد خودش را بیشتر روی صندلی رها کرد. پسر با انگشتهای دختر بازی میکرد و چیزی تعریف میکرد که خنده دار بود و خودش جابجا می خندید .حالا دخترآرام به سیگارتازه ای که روشن کرده بود خیره شده بود و لبخند محوی داشت.پسر باید می رفت بلند شد و صندلیش را عقب داد دختر با عجله به کیفش نگاه کرد هنوز یک نخ باقیمانده بود دست پسر را آرام لمس کرد از بازو تا نوک انگشتان وگفت چند دقیقه دیگر بمان دلم برایت تنگ شده بود.

آرامش لعنتی

2008-04-15T13:26:00.001-07:00

میگویند تو هفده هجده سالگی وقتی تصمیمی بگیری تمام زندگیت تحت تاثیر آن قرار میگیرد.17 سالم بود و کنکور مرحله اول .
نیم ساعت قبل از کنکور از شدت اضطراب تمام بدنم یخ زده بود .هیچ کس خانه نبود. سه تا پتو انداختم روی خودم تا جلو لرزیدنم را بگیرم آن موقع هرچی فحش بلد بودم به خودم دادم که چقدر ضعیفی ,بدبخت !خاک بر سرت که به خاطر یک امتحان آشغالی داری می میری آن وقت برو هی چی چی و چی چی بخوان...
فردای کنکور تولد نازی بود. توی آن مهمانی فهمیدم حالم خیلی بدتر از لرزیدن بوده. من وسط مهمانی نا خود اگاه گریه ام گرفته بود و نمی توانستم حرف بزنم .حدس زدم که از علائم افسردگی است .باید برای خودم کاری میکردم . شب که بر گشتم خانه نشستم و ساعتها با خودم حرف زدم. این بار محکم تر گفتم خاک بر سرت !این وحشتناک بود که من به خاطریک همچین موضوع احمقانه ای داشتم خل می شدم و آن موقع بود که این تصمیم لعنتی را گرفتم ".هیچ چیزی نباید باعث بشود که آرامشت را از دست بدهی." "آرامش مهمترین اصل زندگی!"
در واقع از آن تاریخ به بعد من به مهد آرامش تبدیل شدم. دوستان و آشنایان من را به عنوان مجسمه آرامش می شناختند.اولش خیلی خوب بود و واقعی .ولی از آنجا که مغز آدم علاقه زیادی به پیدا کردن راههای میان بر دارد مغز من هم خیلی سریع راه حل مناسبی برای ایجاد آرامش دائمی پیدا کرد و آن روبرو نشدن بود. خب وقتی هیچ فیلم ترسناکی نبینی هیچ وقت هم نمی ترسی .به این ترتیب من تا تصمیم میگرفتم چیز جدیدی را تجربه کنم مغزم اعلام خطر میکرد که" هی! اصل آرامش را دریاب ". و آن وقت دستور عقب نشینی صادر می شد و 101 دلیل تو جیهی هم در ادامه تراشیده میشد.و در اخر من شاداب و خندان از اینکه چه خطراتی از بغل گوشم رد شد ه و من و آرامشم چه شانسی آورده ایم به زندگی آراممان ادامه میدادیم!

جمله بالا را تصحیح میکنم :ادامه میدهیم.

کرم بودن

2008-04-15T12:46:00.000-07:00

فکر نمی کنم هیچ کرمی دلش بخواهد یا مجبور باشد که آهو بشودو یا خرس .هیچ خرسی هم به ماهی شدن فکر نمیکند.
کرم ها همان قدر مهم اند که درختهای سیب.انگار همه چیز سر جای خودش است و همه از هر جوری که هستند راضی هستند.
توی دنیای ما آدمها ,بعضی از ما آدمها خرسیم بعضی ها هم کرم ,ولی کرمها مدام دارند سعی میکنند که خرس باشند و خرسها آهو.
کی می داند شاید کرم بودن به اندازه خرس بودن لذت بخش باشد.

....

2007-12-28T05:35:00.000-08:00

دلم می خواهد زندگی کنم

واقعا دلم میخواهد

اتاق من

2007-10-29T12:18:00.000-07:00

اولش آنقدر اتاق تنگی بود که نصف خودم هم توش جا نمیشد.هرچی فکر میکردم نمیفهمیدم چرا اینقدر تنگ برام درست کردن .مدتها منتظر شدم تا فکری کنند شاید بزرگترش کنند حتی چند بار فریاد زدم, اما خبری نشد اینقدر که نفسم گرفت ودست و پام خسته شد باید درازشان میکردم آرام درازشان کردم میترسیدم دیوارها بریزند اما نریختند و تا جایی که دست و پام دراز میشد عقب رفتند حالا میشد نفس کشید.بعد دلم خواست کمی بچرخم ,غلت بزنم ,نیم خیز شوم و دیوارها باز و باز تر میشدند.همه اینکارها را با احتیاط کامل انجام میدادم و هربار که دیوارها با استحکام عقب میرفتند نفس راحتی میکشیدم .دیگر غلت زدن خسته ام کرده بود باید راه میرفتم .من راه رفتم و دیوارها عقب تر رفتند من دویدم و باز عقب تر رفتند.تصمیم گرفتم بپرم ,پریدم دیوارها عقب تر رفتند ومن بیشتر پریدم.همه چیز عالی بود انگار تا بینهایت میشد بزرگش کرد.انگار پشت دیوارهیچ چیزی برای مقاومت نبود .
خب,حالا باید دنبال در بگردم.اینجا حتما درهم دارد!

چرا؟

2007-10-29T12:14:00.000-07:00

داری زندگیت را میکنی , راحت و آرام , خوب وخوش .
بعد یک چیزی وارد زندگیت میشود.مثل اینکه یکهو پنجره را باز کنی .چیزی می دود همه جا ,همه چیز تکان میخورد.
بعد آن چیز میرود.انگار پنجره را بستی.
دوباره مثل قبل میشود ,دوباره زندگیت را میکنی.دوباره آرام.
اما چرا دیگر راحت و خوب و خوش نیستی؟

new one

2007-10-26T06:01:00.002-07:00

با اینکه اصلا دوست نداشتم ولی به علتی که نمی دانم نمی توانستم وارد وبلاگ قبلیم بشوم.به همین خاطر مجبور شدم این یکی را بسازم .